Wilma Jansen reflecteert in haar boekje op de impact van verlies en de vaak onvermoede stilte die daarop volgt. Tien jaar na het overlijden van haar man voelt ze een leegte die niet alleen haar verdriet omvat, maar ook de afwezigheid van vrienden die niet blijven. Ze beschrijft hoe verlies niet alleen gaat om de overledene, maar ook om de levenden en hoe ongemak vaak leidt tot vervreemding.

Jansen benadrukt dat alleen zijn niet hetzelfde is als alleen willen zijn; wat mensen nodig hebben is aanwezigheid. Ze stelt dat het makkelijker is om weg te lopen dan te blijven, omdat blijven echte betrokkenheid en moed vereist. Door haar persoonlijke ervaringen in kunsten en in het dagelijks leven leert ze dat de rijkdom in eenvoud ligt — in stille momenten, echte verbinding, en een nieuwe waardering voor het leven zoals het nu is.

Uiteindelijk vindt ze in de stilte en de persoonlijke veranderingen een nieuwe rijkdom: een die dieper en oprechter is, ontstaan uit het contact met zichzelf en de mensen die wel blijven.

Dit boekje is klein, maar toch te groot om in deze editie van ’t hofblad op te nemen. Dat is de reden dat je het hier kunt downloaden. Mocht het zo zijn dat je het liever via email ontvangt, stuur dan een berichtje naar hofblad@55plushelvoirt.nl

We lazen dit boekje in MAXmagazine